14 agosto 2021

Influencias, pensamientos y demás

 

Creencias, formas de pensar, ideales... ¿realmente nos son propios?


Habrá algún momento en nuestra vida que nos creamos en posesión de la verdad absoluta.


Luego probablemente avancemos y consigamos ser más tolerantes con el mundo, más flexibles, más empáticos con nosotros mismos y con los demás. Entonces tendremos una opinión, no una verdad.


Quizá consigamos alcanzar el momento en que nos conformemos con escuchar a los demás, sus dialécticas, sus panfletos reivindicativos de uno u otro género y quizá en silencio establezcamos nuestra propia idea sobre el particular.


Pero no nos engañemos, en cualquiera de esas etapas o de las intermedias que cada uno de nosotros pueda experimentar, jamás seremos libres de tener pensamiento propio.


Por el simple hecho de vivir en sociedad, rodeados de propios y extraños, nuestra realidad se ve alterada. También nuestras ideas.


Nuestro pensamiento se ve alienado y contaminado por opiniones ajenas, voluntarias o involuntarias. De las que sabemos que nos afectan e incluso mucho más de las que ignoramos que nos llegan o consiguen afectarnos.


Ergo, ¿podemos en algún momento considerar que nuestras ideas, nuestros pensamientos y ocurrencias son realmente nuestras y no interferencias de todo lo que vivimos, nos cuentan, oímos, leemos, observamos?


¿En algún momento hemos sido o podremos ser libres de pensar por nosotros mismos?


¿Quizá la meditación sea la solución al pensamiento libre y propio?


¿Cuándo conseguimos realizar una meditación profunda, nuestros pensamientos actúan por su cuenta sin la interferencia del mundo consciente?


El precio que hay que pagar por la autenticidad de pensamiento ¿es el vivir en sociedad?


Cuando eres consciente de que ni tan siquiera tus pensamientos te pertenecen... bueno, simplemente, acojona... aún así... seguimos...


Siempre,

Analema


P.D.: gracias a P.J.B. por generar esta reflexión

12 julio 2021

01 julio 2021

Reflexiones ajenas: SER

 

“ Cuando acepto lo que siento se produce una transformación mágica y plena.
Paso a SER “
P.J. Buades


No a ser feliz.
No a ser mejor.
No a ser consciente.

Cuando te abres.
Cuando asumes.
Cuando entiendes.
Cuando aceptas.

Cuando eres consciente de tu verdadero potencial, de la fuerza y la capacidad que tiene tu mente y tu alma, es cuando avanzas, cuando subes de nivel, cuando la ‘nueva’ realidad se abre ante ti.

Pero ese momento no llega un buen día y sin avisar.
No eres capaz de asumir sentimientos y realidades de un día para otro.
Vivimos inmersos en una sociedad que nos limita como especie.
Nos encauza sobre como sentirnos y como comportarnos en cada momento.

Hasta que descubres, más pronto o más tarde, que hay otra forma, que no dependes de nadie, que puedes decidir tú mismo en cada momento como sentirte, cómo gestionarlo y cómo continuar.

Y está bien.
Ser diferente está bien.
Tomar otro camino está bien.
Utilizar la introspección para conocerse está bien.

Cuando nos dedicamos tiempo, nos aislamos y decidimos dedicar un instante a desnudar nuestra alma y vernos desde lo más profundo, es cuando probablemente veamos ante nosotros la posibilidad de crecer, de cambiar, de transformar nuestra forma de ver el mundo, de vernos a nosotros mismo, de aceptarnos y de continuar.

Pero para llegar ahí hay que equivocarse, hay que sufrir, hay que lamentarse, hay que tropezar, hay que enfadarse con el mundo y con uno mismo... porque el camino será más o menos caótico dependiendo de nuestras vivencias, de cuánto tiempo nos hayamos dedicado y a nuestras ganas e ilusiones por seguir adelante, reinventarnos y reencontrarnos.

Y el cambio que se producirá no es signo de debilidad, es señal de madurez.
Es señal de constancia, de querer ver que hay más allá, de no conformarse con lo que uno es y de estar convencido de que se puede mejorar, de que se puede ser más y mejor.

Y es que la lucha no es contra terceros, ni contra el mundo ni tampoco contra la sociedad... la contienda es con uno mismo... por eso es tan jodida.

Es avanzar, cambiar para mejorar, aprender de los errores, tomar decisiones diferentes para llegar a situaciones alternativas.

Es quedarse con lo bueno, desechar lo menos bueno y seguir indagando.

Porque un día llega.
Un día descubres que has mutado.
Que tu piel es la misma, pero lo que cubría ya no.
Y respiras... y sonríes... y sabes que vas en la dirección correcta, porque avanzas a tu ritmo, sin prisas, pero seguro, sin pausa, pero firme.

¿Objetivo cumplido?
Para nada, es un estadio más,  aceptas tu cuerpo, asumes tu realidad, adoptas tus emociones... pero seguro que somos capaces de eso y más... ¿seguimos?

Siempre, 
Analema


30 junio 2021

Verdad

 

Verdad 

vs 

ideas, opiniones, juicios, pensamientos, 
creencias, interpretaciones, películas mentales, 
fantasías, conclusiones... ¡invenciones!


La verdad es un espejismo

13 junio 2021

Foscor


No era un bon dia.

No hi havia motiu aparent, però no seria un bon dia.

I no ho va ser.

 

La pena.

L’angoixa.

La tristor es van presentar sense avisar.

Sense motiu aparent.

 

Potser només per posar a prova la serenor d’aquella ànima que vagava sense rumb definit per això que anomenem existència.

 

I es van acomodar.

I es van convertir en les reines del moment.

I es van fer paleses i presents a cada instant.

 

I anava a més.

I anaven agafant protagonisme sense que res ni ningú les pogués aturar.

 

I et veus dèbil enfront del que està passant.

I no saps que fer.

I no saps per on tirar, ni com sortir-ne.

On agafar-te per no deixar-te portar per la malenconia, per la foscor que t’envolta sense motiu aparent.

 

I respires.

I medites.

I penses.

I li dones més i més voltes fins que al final, te’n adones que ningú més que tu pot aturar-ho... no saps encara com, però és cosa teva. Els altres, poc poden fer ara mateix.

 

I tornes a respirar.

I t’estires a terra.

I et fas conscient del que sents.

I no intentes esbrinar perquè passa, només valores la seva intensitat, la seva fortalesa.

 

I et deixes engolir pel que està succeint.

Però ho controles.

O no.

Deixes que et posseeixi.

Deixes que es manifesti.

Deixes que passi.

 

I tal i com ha aparegut, perd força.

Deixes que marxi.

L’acompanyes fins a la porta.

L’acomiades.

 

Tornarà?

No voldries, però saps que fa el que vol.

Mai ni enlloc estaràs fora del seu abast.

Existeix i com a tal, et pot visitar.

 

Hi ha dies, que de vegades, més val que no haguéssim viscut... però calen aquests dies per tal de valorar la resta. Per tal de poder sentir els altres i de poder ser conscient de que fer, com actuar i com afrontar a la foscor quant a aquesta li doni per tornar...

 

Sempre,

Analema